duurzaamsucces

Wat maakt organisaties duurzaam succesvol?

Het eind van de vermomming?

Toen ik gisteren thuiskwam, trof ik op de mat de nieuwe folder van Suitsupply (1) aan. Het viel me op hoezeer Suitsupply de collectie heeft aangepast. Enkele jaren geleden was het nog vooral een winkel met ‘standaard’-pakken tegen een scherpe prijs, nu is het meer en meer een winkel met gedurfde combinaties van hippe jasjes, cashmere (col-)truien, vesten en chino’s. Nou kan het zo zijn dat Suitsupply de collectie gewoon uitbreidt, maar ik meen ook iets anders waar te nemen: een verandering in het zakelijke kleedgedrag. En daarin sta ik niet alleen, zoals ook blijkt uit de column (2) van Yvo van Regteren Altena (“lifestyle goeroe en BNR’s huissnob”).

Zo verdwijnt de das gestaag uit het zakelijk straatbeeld. “Dat is een beetje door Silicon Valley begonnen. Het is warm daar in Californië en er waren opeens whizzkids die fortuin gingen maken op hun gympies met hun spijkerbroekjes en sweatshirts. Sterker nog, straks ben je in een pak gewoon een sukkel. Het is natuurlijk toch het tenue van de slaafse kantoorklerk, die er netjes bij moet lopen.” Van Regteren Altena betreurt deze ontwikkeling zeer.

Voor mijn trouwe lezers is het geen geheim dat ik Philip Zimbardo (3) bewonder. Eén van de onderzoeken die hij beschrijft, wil ik aanhalen in het licht van bovenstaande. Dat onderzoek houdt me in dit verband namelijk al langer bezig.

Op een basisschool werd een speciaal Halloweenfeest georganiseerd door sociaal psycholoog Scott Fraser (en leraren van die school uiteraard). Tijdens het feest konden verschillende spelletjes gespeeld worden en ieder gewonnen spel leverde muntjes op, die na afloop ingewisseld konden worden voor kado’s. Hoe meer muntjes, hoe mooier de kado’s die konden worden uitgezocht. De helft van de spelletjes was niet agressief van aard, de andere helft vereiste confrontaties tussen twee kinderen om een doel te bereiken. Er was geen extreme agressie benodigd, maar meer het betere duw- en trekwerk, passend bij de leeftijd van de kinderen.

Toen het feest begon, waren de kinderen niet verkleed. De totale tijd die kinderen besteedden aan de agressieve spelletjes besloeg 42% van de speeltijd van een uur. Daarna kwamen zogenaamd de kostuums binnen. De kinderen verkleedden zich en mochten weer gaan spelen. De sfeer sloeg om en maar liefst 86% van de speeltijd werd in beslag genomen door de agressieve spelletjes. Na wederom een uur werd de kinderen verzocht hun kostuums weer uit te trekken, zodat ze op een ander feestje gebruikt konden worden. De kinderen mochten nog een uur spelen en de tijd besteed aan agressieve spelletjes daalde weer tot 36%.

De conclusie is duidelijk: kostumeren leidt tot een lagere agressiedrempel. Maar dat is niet alles. De agressie leidde ook nog eens tot een substantieel verlies. Des te meer tijd een kind besteedde aan agressieve spelletjes, des te minder muntjes het won. Het gemiddeld aantal gewonnen muntjes in de eerste fase bedroeg 58, in de tweede fase 31 en in de laatste fase maar liefst 79. Eveneens kan dus geconcludeerd worden dat deze agressie absoluut niet effectief is!

Terug naar het pak. Hoeveel mannen lopen in het weekend in pak? Niet veel toch. Zou dan gesteld kunnen worden dat het pak ook een soort kostuum is? Een verkleedpartij die men uitvoert om zijn ‘werkrol’ in te kunnen nemen? En als dat zo is, zou het pak dan één van die situationele factoren zijn, die een rol hebben gespeeld in bijvoorbeeld het Enron-schandaal (4) of de woekerpolisaffaire (5)? Ik vraag het wel eens aan mensen of zij het idee hebben dat ze zich anders gedragen als ze een pak aanhebben. Een voorzichtige eerste, en zeker niet wetenschappelijke, indruk is dat dat inderdaad het geval is. Het zal niet zo extreem zijn als in bovenstaand experiment, zeker aangezien een pak niet anonimiseert. Maar toch…

Vanuit esthetisch oogpunt leef ik mee met Van Regteren Altena. Maar vanuit ethisch oogpunt zou de zaak anders kunnen liggen. Het zou interessant zijn als hier eens onderzoek naar zou plaatsvinden. Hoe zou een MT-overleg gaan als alle managers hun weekendkleding aanhebben? Hoe ervaren medewerkers het als een directeur in t-shirt en op gympen op de zeepkist staat? Komen we zo tot een beter gesprek? Kan het de gap tussen management en medewerkers verkleinen? Komen we dichterbij onszelf? Als iemand hier meer over weet: ik houd me aanbevolen!

NB De linkfunctie werkt op dit moment niet. Voor geïnteresseerden daarom hieronder de relevante links:

(1) http://www.suitsupply.com/on/demandware.store/Sites-INT-Site/nl/Home-Show

(2) http://www.bnr.nl/topic/waterkoeler/896972-1209/zorgen-over-het-pak

(3) https://duurzaamsucces.wordpress.com/2012/01/30/onderzoek-het-systeem/

(4) http://en.wikipedia.org/wiki/Enron_scandal

(5) http://nl.wikipedia.org/wiki/Woekerpolisaffaire

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

Een gedachte over “Het eind van de vermomming?

  1. Karel op schreef:

    Boeiend, maar gezien de hoeveelheid tijd die men in pak werkt en de hoeveelheid tijd die men heeft in het weekend kan je jezelf ook afvragen welk van de twee het verkleden is…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: